Na een lange reis weer thuis!

We zijn weer thuis! Allemaal weer gezond. Om 17.45 uur bij het weeshuis vertrokken en maandag om 13.10 uur aangekomen in NL. Curieus: we werden in NL vlak over de grens aangehouden door de Marechaussee! Controle op basis van MTV, Mobiel Toezicht Vreemdelingen. Dat was wel lachen!
En dan is thuis een tijd van terugblikken aangebroken. Wat hebben we meegemaakt, wat heeft indruk gemaakt? Ik kijk in ieder geval terug op een zeer geslaagde week. Zowel met de kinderen in het weeshuis als met het team SOL4U. Het was geweldig om weer terug te zijn in Oekraïne en in het weeshuis/Sanatorium. Om bekende kinderen te ontmoeten, maar ook nieuwe kinderen te leren kennen. Ik heb al eerder aangegeven dat de kinderen er slechter uitzagen dan vorig jaar. Wat bij mij het meest is bijgebleven zijn de drie kinderen met een handicap of ontwikkelingsachterstand. De namen: Vadim (zie Carines bloggen), Julia en Nazar (zie mijn blog van dinsdag). Vadim, de 7 jarige die eruit ziet als een 4 jarige), Julia, een mager meisje welke niet praat en achterloopt en Nazar die op 3 jarige leeftijd is aangereden door een auto en sindsdien gehandicapt is. Deze kinderen hebben weinig toekomst in het land Oekraïne. De gehandicaptenzorg loopt zwaar achter in dit land. Met name Nazar (naam zal waarschijnlijk wel fout geschreven zijn) loopt alleen over het terrein en krijgt weinig tot geen aandacht. Hoe zal het met dit jochie aflopen? Wij weten het niet. God weet het.
De dankbaarheid van zowel de kinderen als de directeur en Victor is erg groot. Terwijl het voor ons een relatief "kleine" moeite is. Tuurlijk, er gaan maanden aan voorbereiding vooraf en het is een hele reis, maar toch! Als je daar bent is dan valt al die ballast van je af. Dan weet je: dit is waar we alles voor hebben gedaan!
Is het erg om je vakantiedagen hiervoor in te leveren? NEE! Vanaf het begin van de reis tot en met het eind is het ook deze keer weer de moeite waard gebleken. De reis, het land Oekraine, het verblijf daar: alles is de moeite waard. En op een bepaalde manier is het ook ontspanning. Je bent namelijk totaal in een andere wereld, weg van huis en weg van werk! En als ik dan weer richting NL kom, dan begint het toch weer te kriebelen: "ik heb wel weer zin om aan het werk te gaan!" Maar nee hoor, eerst nog 3 weken vakantie voor de boeg.
Vwb de kinderen in ons weeshuis/sanatorium? Wij kunnen weinig voor ze doen. Natuurlijk, ihkv Fruit4U krijgen ze gelukkig elke week nog een stuk fruit. Door het plaatsen van computers hopen we dat ze een stuk onderwijs krijgen, zodat ze later makkelijker een baan krijgen. En we hopen ze wederom een prachtige herinnering mee te hebben gegeven. Maar bovenal: een stukje te hebben laten zien van de liefde van God. En we kunnen hier bidden: "Heer, ontferm U!"

zing en speel voor hem, spreek vol lof over zijn wonderen

De bijbelvaste mensen onder ons zullen daarin de tekst uit psalm 105 : 2 herkennen. Aan het begin van deze week hebben we allemaal een tekst uitgezocht. Deze was door Nick de With gekozen. Heel treffend voor hetgeen wij deze week aan het doen zijn. Nick gaf dat maandag ook aan dat hij aan deze tekst terug moest denken. We zingen en spelen met de kinderen, maar we vertellen ze ook over de liefde van God. We kunnen merken dat Victor ook regelmatig hier komt. De kinderen weten al best het e.e.a.
Vandaag was een snikhete dag! Maar wel een mooie. Met name de ochtend was erg leuk. De spelletjes liepen goed. Aan het eind van de ochtend kwam de nationele oekrie TV en we hebben onszelf vanavond op TV teruggezien! Erg leuk! Ook zijn er rugzakjes met cadeautjes uitgedeeld. De cadeautjes waren een flesje drinken, een lolly, een FC Twente shirt, een oranje pet, een hema speeltje en een bellenblaas. De kleintjes vonden de bellenblaas helemaal fantastisch. Toen we vanmiddag terugkwamen hadden veel kinderen een twente shirt aan.
Vanmiddag hebben we een hele andere kant van de kinderen gezien. Zie hiervoor ook het blog van Carine. Carine en Carlien waren clowns, maar we moesten ze op een gegeven moment beschermen tegen de kinderen. Om wat extra activiteit voor de kinderen te hebben hadden we gedacht om het springkussen weer op te blazen. Nou, dat hebben Maarten en ik gemerkt. Ik zat keurig bij de ingang kinderen toe te laten, een stuk of 15 - 20. Ging ik voor de ingang zitten als "wacht". Met Vitali naast me om me te helpen (heel lief...). Maar toen ik me later omdraaide waren er wel 30 kinderen op het springkussen. Ze komen werkelijk vanuit alle hoeken en gaten te voorschijn. Ze klimmen door het raam, over een deur heen enz. We hebben diverse oudere kinderen naar buiten gebonjourd. Soms met harde hand. Maar ze trekken zich er niets van aan.
Mijn mooiste moment van vandaag? De gehandicapte jongen (zie mijn blog van eergisteren, de eerste foto) pakte vandaag mijn hand en liep met me mee naar het hoofdgebouw. Geweldig! Hij zegt niets, maar zoekt toch toenadering! Het jonk gaat me nog steeds aan het hart. Hij zou eigenlijk in zo'n gezin als Eric Jan en Janice (schoonzus en zwager) opgenomen moeten worden! Daar kan hij de liefde en aandacht krijgen die hij zo hard nodig heeft. Maar ja, ik kan hem niet meenemen! En Rachel wist volgens mij ook nog wel een plekje voor hem!
Morgen is onze laatste dag met activiteiten voor de kinderen. En dat is goed. Je merkt dat de warmte slopend is en dat de teamleden moe zijn. Morgen is het weer warm. Maar ook die dag gaan we goed doorkomen. We hebben leuke activiteiten bedacht, dus dat gaat helemaal lukken!
Dopobachenya! Tot ziens!

Dag 5, warm maar droog!

De 5e dag is nu alweer voorbij. Het gaat ontzettend snel. Vandaag was een goede dag. Veel met de kinderen opgetrokken. Ik ben er nu achter dat het tweede jongetje (zie mijn blog van gisteren) Vitali (of hoe je het ook maar zegt in het oekries) heet. Carine en ik hadden al zoiets van: volgens ons loopt er ook een broertje van hem rond. En dat klopt, zijn broertje heet Sacha. Precies zo'n kereltje als Vitali. Tsja, wat is er verder te zeggen. Je kunt merken dat de teamleden vandaag een zware dag hadden. Na twee dagen intensief optrekken met de kinderen en vol indrukken van het land en alles wat erbij komt kijken. We zijn moe en willen een keer bij tijds gaan slapen. Zelf heb ik vandaag koppijn gehad, maar met nog geen halve tablet was dat redelijk vlot weer over. Je ziet de kinderen nog steeds genieten van alle activiteiten. We moesten vandaag weer het nodige improviseren, omdat de jongsten niet gemixt mogen worden met de ouderen. De oudere kinderen verdringen de jongsten helemaal. Er moesten dus nog rap wat activiteiten bedacht worden. Wat dat betreft hebben we een gouden team, die de hand niet omdraait voor allerlei extra activiteiten. Een succesnummer was de poppenkast van Nick en Marcel. In het engels en vertaald in het Oekries. Geweldig. Ik moest wel op een gegeven moment als politieagent voor de poppenkast gaan zitten, want de poppen werden zo'n beetje van hun handen gerukt! Maar door ingrijpen van de leidsters ging het goed. De kinderen genoten van het verhaal, vol humor. Met in de hoofdrol: een draak, 3 kleine beessies van de AH en een groot beessie van de AH, die de draak versloeg en ervoor zorgde dat de hoofdpersoon de prinses weer terugkreeg.
Wat heel erg opvalt is dat de kinderen alles "jatten" wat los en vast zit. We gingen knikkeren, maar kinderen pikken alle knikkers in. Ook andere zaken worden gepikt. Vanmiddag waren we aan het knutselen en dan verdwijnen de nietmachines. Het is een overlevingsmechanisme voor de kinderen, maar je moet ontzettend goed op de spullen letten.
Wat wel meeviel is dat mijn keyboard dat ik vorig jaar had achtergelaten het nog helemaal doet! Daar letten ze wel goed op.
Het blijft dankbaar werk. De sfeer in de groep is en blijft goed, ook met alle aanpassingen die er zijn. Er is veel respect voor elkaar.
Vandaag zijn zo'n beetje alle kastjes van de Ikea in elkaar gezet. De kinderen, maar ook de directeur van het huis waren er heel erg blij mee! De kinderen (zowel jonge als oudere) zijn fanatiek bezig geweest en dan kun je zien dat het ontzettend handige handwerkers zijn! Ze prutsen die kastjes allemaal op hun eigen manier in elkaar en dat gaat goed! Geweldig om te zien. Maarten en Niek hebben dat begeleid en hebben daar volgens mij ook erg van genoten.
Vandaag hebben Robert en Peter 50 hoofdkussens en 50 handdoeken gekocht, daar was veel behoefte aan. Verder hebben een aantal kinderen brillen nodig. Die hebben ze nu niet. Viktor zal dit met de directeur van het huis regelen.
Qua EHBO hebben we zelf een blauw oog (Niek met dank aan Rutger en Maarten ) en een bloedlip (Roel met dank aan Debora) gehad. En verder wordt iedereen hier gek van de muggen. Ze prikken dwars door alle citroengeuren heen! Dus de prikweg en de babypoeder van oma Laan worden fanatiek gebruikt!
Elke middag rijden we 26 km om te gaan eten. Elke keer een prachtige rit! Oekraine is een prachtig land om in te rijden. Door het slechte wegdek, de auto's die je ziet, een oude vrachtwagen met 3 koeien achterin, een oude bus die niet harder dan 40 km per uur kan, loslopende paarden op de weg, fietsers aan de verkeerde kant van de weg, een man die met een lantaarnpaal staat te knuffelen (waarschijnlijk stomdronken), paard en wagen, van alles kom je tegen! Geweldig! Verkeersregels doen ze hier niet aan en volgens mij werkt de politie alleen in het weekend! Op zondag zie wel 4x politiecontrole. Ik heb ze de afgelopen dagen nog niet weergezien.
We merken ook dat de kinderen steeds aanhankelijker worden. Ze bouwen een band met je op en dat zie je ook bij het afscheid. Sommigen komen meerdere keren terug om gedag te zeggen. Eigenlijk willen ze niet dat je weggaat, maar ja.... zondag gaan we definitief weg. Vorig jaar is het afscheid mij heel erg meegevallen. Benieuwd hoe het dit jaar gaat.
Tot zover voor vandaag!

Dag 4 in Oekraine

Vandaag liep alles een stuk beter dan gisteren. Onze aanpassingen op het draaiboek werken goed en dat heeft vandaag geresulteerd in een prachtig programma voor alle kinderen en de teamleden. Bij de evaluatie gaven enkele teamleden aan daardoor veel ruimte te hebben voor aandacht voor de kinderen. En daar gaat het om! Jullie hebben kunnen lezen van mijn hartelijk weerzien met mijn vriendje van vorig jaar, zie mijn profielfoto. Zijn naam is, zoals ik nu weet Seryodja. spreek uit: dsjierodzja. Als ik hem nu vergelijk met vorig jaar dan is ie een stuk "strijdlustiger" geworden. 't is een vechtersbaas. Maar de kinderen moeten ook echt vechten voor hun plekje. Carine heeft hem vandaag echt zien vechten met een ander jochie en dat ging er behoorlijk stevig aan toe. Gisteren hing hij nog echt om mij heen, vandaag kreeg ik alleen vanmorgen een dikke knuffel en verder ging hij zijn eigen gang. En dat is een goede zaak. Ik wil nog twee andere kinderen eruit lichten.


De eerste is het ventje op deze foto. Hij is gehandicapt, loopt moeilijk en is verstandelijk beperkt. Een mooi jongetje om te zien. Maar in mijn beleving zo op de verkeerde plek. Je kunt hem niet echt bereiken, maar je ziet dat hij wel plezier heeft. Toch deed het mij verdriet om hem zo te zien. Wat voor toekomst heeft zo'n kind hier. Ik weet zijn naam niet, weet ook niet hoe oud hij is. Maar ik hoop dat de aai over zijn bol tot hem doordringt.
Nog een ander jochie: Ook zijn naam ben ik nog niet helemaal achter (ben erg slecht in namen onthouden ) Maar hij is vandaag meer losgekomen. Gisteren bleef hij op afstand maar vandaag kwam hij meer naar me toe. Een erg leuke jongen met een paar vrolijke ogen. Maar hij is erg mager en zoals je op de foto ziet, ziet hij er ook best wel slecht uit. De budgetten voor de kinderen zijn fors omlaag gebracht en de regering wil nog meer bezuinigen, o.a. op deze kinderen. Jammer, ze hebben het zo nodig. In het algemeen vind ik de kinderen er slechter uitzien dan vorig jaar. Ze zijn mager. Ik heb wel het idee dat er meer personeel rondloopt dan vorig jaar. En zo gaan we de dagen door, met tal van indrukken! Het is geweldig om hier te zijn. En we zijn God dankbaar dat hij ons hier weer heeft gebracht, zodat we Zijn liefde kunnen overbrengen op de kinderen. Er zijn zoveel kinderen die een knuffel en een kus nodig hebben. Konden alle lezers van deze blog maar deze kant opkomen. Volgens mij hebben we allemaal best wel veel liefde over. Ze kunnen een hartelijke oma of opa, tante, oom, vriend, vriendin zo ontzettend goed gebruiken! We zijn hier maar een week. Maar toch merken we aan de kinderen die er vorig jaar ook bij waren dat de band is gebleven en dat ze bepaalde dingen onthouden hebben! En dat is geweldig.
Voor nu laat ik het erbij. Ik hoop vanavond wat eerder te kunnen slapen. En o ja, het was vandaag warm en er is hier heel veel regen gevallen! Maar dat mocht de pret zeker niet drukken!

Dag 3...

Vandaag voor het eerst naar het weeshuis/tb-centrum geweest. De ontvangst was weer allerhartelijkst! Er zijn minder kinderen dan verwacht. De groep is stukken jonger dan vorig jaar. Met name de leeftijdsgroep 3-6 jaar is goed vertegenwoordigd. Dat betekent dat we ons hele programma op de kop moeten zetten. Daar gaat het draaiboek. Maar ja, daar is het een DRAAIboek voor, dat kun je bijdraaien. Maar weet je.... Mijn vriendje van vorig jaar was er ook. Was een van de eerste die ik tegenkwam. Hij herkende mij ook en heeft wel een half uur mij stijf vastgehouden. Geweldig! Prachtig om dat jong weer te zien.
De activiteiten gingen vanochtend goed. We hebben een kennismakingsspel gedaan en daarna met de kinderen gezongen. Het was zo 13 uur en toen zijn we naar Rivne gegaan om te eten. De kinderen hebben dan hun middagrust.
Om 17 uur waren we weer terug. Alle activiteiten goed voorbereid, mooi op tijd klaar. Begint het te onweren en te regenen.... 2 uur lang. Daar gaat je planning! Met z'n allen in de grote ruimte. Herrie, kabaal, bloedheet... maar wel gezellig. De kinderen hebben genoten en dat is het belangrijkste. Iedereen is nu aan het douchen en zometeen gaan we eten.
Het was vandaag wederom het gevoel van een beetje thuiskomen. Net alsof je nooit bent weggeweest. De kinderen hangen om je heen, bovenop je etc. Toen ik vanmiddag aan kwam lopen werd ik bijna onder de voet gelopen door 3 kleine jochies die allemaal een knuffel wilden hebben. Prachtig! Je kunt ze niet genoeg knuffelen!
Voor vandaag laat ik het hierbij. Ik ga zo eten, we gaan evalueren en het programma voor morgen aanpassen!
Tot later!

Tijdens de WK finale

Even een kort blog schrijven tijdens de pauze.... de wedstrijd gaat hard tegen hard, maar vind 'm nog niet echt boeiend. We zullen zien of NL gaat winnen.
Vandaag zijn we eerst vanochtend naar de kerk geweest en daar allerhartelijkst ontvangen. Na de kerkdienst moesten we nog wat blijven drinken en wat eten. Was erg gezellig. Allerlei oude bekenden tegengekomen. Ik kreeg ook nog van een oude 83 jarige man een prachtige tekening met een gedicht. De tekening is prachtig en gaat over de kozakken. Alleen de tekst.... tsja da's nou ff een probleem! Vervolgens zijn we in een georgisch restaurant wat gaan eten. Zeer lux. Omdat het eten (zoals we in Oekr. gewend zijn) lang duurde kregen we een rondleiding door het hotel. 7 slaapkamers, de een nog mooier dan de ander. Een prachtige bruidssuite met een "koninklijk" hemelbed, kosten zo'n 75 euro per nacht. Dus als je nog op huwelijksreis wilt?
Na het eten zijn we naar een zomerkamp gereden, waar kinderen gedurende 2/3 maanden worden vermaakt. In vergelijking met "ons" weeshuis een luxe kamp. We zijn daar ongeveer 5 kinderen tegengekomen die we vorig jaar ook ontmoet hebben. Het was een hartelijk weerzien. Alvast een voorproefje voor morgen, dan gaat het echte werk beginnen. Vanavond tijdens het eten hebben we het programma voorbesproken en als het goed is weet iedereen waar hij/zij aan toe is. Nu zijn we voetbal aan het kijken. Men heeft buiten een groot scherm voor ons opgehangen en we zijn daar samen aan het kijken. Wordt vervolgd!

de eerste dag in Oekraine....

M'n eerste blog vanuit het Oekraiense. We hebben gisteren een goede reis gehad. Althans, wij wel. 5 andere teamleden dus niet, want die kregen op 1,5 uur rijden van de ned. grens dus zware pech. Startmotor en dynamo kaduuk. Hele dag wachten op materiaal en vervolgens deed de auto het nog niet. De garage heeft er vanochtend een specialist bij gehaald en nu zijn ze onderweg naar Oekraine. We verwachten ze morgen tegen de middag. (Tip: koop nooit een Renault!). Het was de bedoeling dat wij gisteren in Polen zouden overnachten. Om 22.00 uur waren we bij het hotel, maar we hadden bijna allemaal zoiets van "we rijden door". Dus de daad bij het woord gevoegd en na een pauze van een half uur zijn we doorgereden. En het is prachtig rijden 's nachts! Om 02.50 uur waren we bij de Poolse grens. Dat ging heel vlot. Daarna de "oversteek" naar de Oekraiense grens en daar duurde e.e.a. zoals verwacht wat langer. Paspoorten bekijken, formulieren invullen, brieven overhandigen etc. Maar toch waren we binnen het uur Oekraine binnen! En dat is erg snel, vorig jaar duurde de heenweg 1,5 uur. En we zijn weer niet gecontroleerd! En dan is het 150 kilometer doorkachelen op de miserabele wegen in Oekraine. Rond 8 uur (Oekrietijd), dus 7 uur in NL waren we bij het hotel. Nog even wachten voordat we de kamer op konden. Een nacht zonder slaap en met gerammel in de auto gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Vanmorgen een paar uurtjes slaap gepakt en rond 12 uur zijn we vertrokken naar Rivne. Daar hebben we gegeten en boodschappen gedaan. Vervolgens terug en nog een 1,5 uur geslapen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Wat wordt je dan beroerd wakker. geprobeerd een boek te lezen, maar viel zo weer in slaap. Pas na het brood eten stond ik weer een beetje helder in deze warme wereld. Maar niet getreurd! Het is hier minder warm dan in NL. Als ik de geluiden daar zo hoor, dan mogen wij niet klagen.
Vanavond lekker relaxen. straks gaat de muziek hier wel van start. Da's een bult pokkeherrie van 20.00 tot 03.00 uur! Ik heb medelijden met de andere teamleden. Niet met mezelf hoor! Ik doe straks m'n hoorapparaat uit en ik maf! Ideaal zo'n hoorapparaat! Soms denk ik wel eens: "wat is het handig om niet te horen" ;-). Tot zover voor vanavond!

WK Finale volgen in Oekraine

Dat was een spannende wedstrijd tussen Nederland en Uruguay gisteren! Gezien het feit dat wij a.s. vrijdagochtend richting Oekraine vertrekken, houdt dat dus in dat we in Oekraine de WK finale gaan volgen. Aan de ene kant jammer dat we dat feest niet in NL kunnen meemaken, maar we gaan daar ook absoluut een feestje bouwen!
De voorbereidingen zijn nu op het hoogtepunt. Vanavond (woensdag 7 juli) gaan we de auto's inpakken. En het is veel, echt veel wat er is in te pakken. Peter maakt zich zorgen of alles wel meekan! De draaiboeken zijn klaar, alle informatie is verzameld. Morgenavond is dan de uitzwaaiavond, nog een korte nachtrust dan en dan gaan we! Met uiteraard het nodige oranje op de auto.... dwars door Duitsland en Polen heen....

Monitoren en planning....

de voorbereidingen voor de reis naar Oekraine zijn in volle gang. Afgelopen dinsdag heb ik met Nick, Chantal, Julia en Marlieke om tafel gezeten om de hele planning op de rij te zetten voor alle activiteiten. Een gigaklus, die zo'n beetje de hele avond heeft gekost. En we zijn nog niet niet klaar.
Vanmiddag hebben Carine en ik 15 monitoren van mijn werkgever, de Gemeente Enschede opgehaald. Deze zijn door de gemeente afgeschreven en worden ter beschikking gesteld voor de weeskinderen in Oekraine. Geweldig dat dit zo kan! Vorig jaar kregen we een doos vol ballen en frisbees en nu dit. En zo mogen we ons verheugen in steeds meer giften. De schuur van Peter staat al behoorlijk vol. Peter maakt zich wel zorgen of alles mee kan, maar dat deed ie vorig jaar ook. En toen kon alles ook mee en hadden we ruimte over. Het schiet mooi op! Over 2 weken zitten we al een eind in Polen.

Voorbereidingen reis naar Oekraine

Op dit moment zijn veel mensen druk bezig met de voorbereidingen van de 2e editie SOL4U. Na de reis in 2009 werd al rap besloten dat er in 2010 opnieuw een delegatie vanuit de gereformeerde kerk enschede Oost naar Oekraine zou vertrekken. Daar bezoeken we het weeshuis/sanatorium vlakbij Rivne. De kinderen daar leven in redelijk primitieve, maar vooral eenzame omstandigheden. En we gaan daar een week een mooi zomerkamp verzorgen! Met een combinatie van spel, zang, dans en evangelisatie.
Dit blog is bedoeld om familie, vrienden, collega's etc. de mogelijkheid te geven om de belevenissen in Oekraine te volgen.
Ik ga nu verder ontdekken hoe dit soort bloggen werkt.... Hyves weet ik wel, nu dit nog!

Groeten,
Dick