Dag 5, warm maar droog!

De 5e dag is nu alweer voorbij. Het gaat ontzettend snel. Vandaag was een goede dag. Veel met de kinderen opgetrokken. Ik ben er nu achter dat het tweede jongetje (zie mijn blog van gisteren) Vitali (of hoe je het ook maar zegt in het oekries) heet. Carine en ik hadden al zoiets van: volgens ons loopt er ook een broertje van hem rond. En dat klopt, zijn broertje heet Sacha. Precies zo'n kereltje als Vitali. Tsja, wat is er verder te zeggen. Je kunt merken dat de teamleden vandaag een zware dag hadden. Na twee dagen intensief optrekken met de kinderen en vol indrukken van het land en alles wat erbij komt kijken. We zijn moe en willen een keer bij tijds gaan slapen. Zelf heb ik vandaag koppijn gehad, maar met nog geen halve tablet was dat redelijk vlot weer over. Je ziet de kinderen nog steeds genieten van alle activiteiten. We moesten vandaag weer het nodige improviseren, omdat de jongsten niet gemixt mogen worden met de ouderen. De oudere kinderen verdringen de jongsten helemaal. Er moesten dus nog rap wat activiteiten bedacht worden. Wat dat betreft hebben we een gouden team, die de hand niet omdraait voor allerlei extra activiteiten. Een succesnummer was de poppenkast van Nick en Marcel. In het engels en vertaald in het Oekries. Geweldig. Ik moest wel op een gegeven moment als politieagent voor de poppenkast gaan zitten, want de poppen werden zo'n beetje van hun handen gerukt! Maar door ingrijpen van de leidsters ging het goed. De kinderen genoten van het verhaal, vol humor. Met in de hoofdrol: een draak, 3 kleine beessies van de AH en een groot beessie van de AH, die de draak versloeg en ervoor zorgde dat de hoofdpersoon de prinses weer terugkreeg.
Wat heel erg opvalt is dat de kinderen alles "jatten" wat los en vast zit. We gingen knikkeren, maar kinderen pikken alle knikkers in. Ook andere zaken worden gepikt. Vanmiddag waren we aan het knutselen en dan verdwijnen de nietmachines. Het is een overlevingsmechanisme voor de kinderen, maar je moet ontzettend goed op de spullen letten.
Wat wel meeviel is dat mijn keyboard dat ik vorig jaar had achtergelaten het nog helemaal doet! Daar letten ze wel goed op.
Het blijft dankbaar werk. De sfeer in de groep is en blijft goed, ook met alle aanpassingen die er zijn. Er is veel respect voor elkaar.
Vandaag zijn zo'n beetje alle kastjes van de Ikea in elkaar gezet. De kinderen, maar ook de directeur van het huis waren er heel erg blij mee! De kinderen (zowel jonge als oudere) zijn fanatiek bezig geweest en dan kun je zien dat het ontzettend handige handwerkers zijn! Ze prutsen die kastjes allemaal op hun eigen manier in elkaar en dat gaat goed! Geweldig om te zien. Maarten en Niek hebben dat begeleid en hebben daar volgens mij ook erg van genoten.
Vandaag hebben Robert en Peter 50 hoofdkussens en 50 handdoeken gekocht, daar was veel behoefte aan. Verder hebben een aantal kinderen brillen nodig. Die hebben ze nu niet. Viktor zal dit met de directeur van het huis regelen.
Qua EHBO hebben we zelf een blauw oog (Niek met dank aan Rutger en Maarten ) en een bloedlip (Roel met dank aan Debora) gehad. En verder wordt iedereen hier gek van de muggen. Ze prikken dwars door alle citroengeuren heen! Dus de prikweg en de babypoeder van oma Laan worden fanatiek gebruikt!
Elke middag rijden we 26 km om te gaan eten. Elke keer een prachtige rit! Oekraine is een prachtig land om in te rijden. Door het slechte wegdek, de auto's die je ziet, een oude vrachtwagen met 3 koeien achterin, een oude bus die niet harder dan 40 km per uur kan, loslopende paarden op de weg, fietsers aan de verkeerde kant van de weg, een man die met een lantaarnpaal staat te knuffelen (waarschijnlijk stomdronken), paard en wagen, van alles kom je tegen! Geweldig! Verkeersregels doen ze hier niet aan en volgens mij werkt de politie alleen in het weekend! Op zondag zie wel 4x politiecontrole. Ik heb ze de afgelopen dagen nog niet weergezien.
We merken ook dat de kinderen steeds aanhankelijker worden. Ze bouwen een band met je op en dat zie je ook bij het afscheid. Sommigen komen meerdere keren terug om gedag te zeggen. Eigenlijk willen ze niet dat je weggaat, maar ja.... zondag gaan we definitief weg. Vorig jaar is het afscheid mij heel erg meegevallen. Benieuwd hoe het dit jaar gaat.
Tot zover voor vandaag!