We zijn weer thuis! Allemaal weer gezond. Om 17.45 uur bij het weeshuis vertrokken en maandag om 13.10 uur aangekomen in NL. Curieus: we werden in NL vlak over de grens aangehouden door de Marechaussee! Controle op basis van MTV, Mobiel Toezicht Vreemdelingen. Dat was wel lachen!
En dan is thuis een tijd van terugblikken aangebroken. Wat hebben we meegemaakt, wat heeft indruk gemaakt? Ik kijk in ieder geval terug op een zeer geslaagde week. Zowel met de kinderen in het weeshuis als met het team SOL4U. Het was geweldig om weer terug te zijn in Oekraïne en in het weeshuis/Sanatorium. Om bekende kinderen te ontmoeten, maar ook nieuwe kinderen te leren kennen. Ik heb al eerder aangegeven dat de kinderen er slechter uitzagen dan vorig jaar. Wat bij mij het meest is bijgebleven zijn de drie kinderen met een handicap of ontwikkelingsachterstand. De namen: Vadim (zie Carines bloggen), Julia en Nazar (zie mijn blog van dinsdag). Vadim, de 7 jarige die eruit ziet als een 4 jarige), Julia, een mager meisje welke niet praat en achterloopt en Nazar die op 3 jarige leeftijd is aangereden door een auto en sindsdien gehandicapt is. Deze kinderen hebben weinig toekomst in het land Oekraïne. De gehandicaptenzorg loopt zwaar achter in dit land. Met name Nazar (naam zal waarschijnlijk wel fout geschreven zijn) loopt alleen over het terrein en krijgt weinig tot geen aandacht. Hoe zal het met dit jochie aflopen? Wij weten het niet. God weet het.
De dankbaarheid van zowel de kinderen als de directeur en Victor is erg groot. Terwijl het voor ons een relatief "kleine" moeite is. Tuurlijk, er gaan maanden aan voorbereiding vooraf en het is een hele reis, maar toch! Als je daar bent is dan valt al die ballast van je af. Dan weet je: dit is waar we alles voor hebben gedaan!
Is het erg om je vakantiedagen hiervoor in te leveren? NEE! Vanaf het begin van de reis tot en met het eind is het ook deze keer weer de moeite waard gebleken. De reis, het land Oekraine, het verblijf daar: alles is de moeite waard. En op een bepaalde manier is het ook ontspanning. Je bent namelijk totaal in een andere wereld, weg van huis en weg van werk! En als ik dan weer richting NL kom, dan begint het toch weer te kriebelen: "ik heb wel weer zin om aan het werk te gaan!" Maar nee hoor, eerst nog 3 weken vakantie voor de boeg.
Vwb de kinderen in ons weeshuis/sanatorium? Wij kunnen weinig voor ze doen. Natuurlijk, ihkv Fruit4U krijgen ze gelukkig elke week nog een stuk fruit. Door het plaatsen van computers hopen we dat ze een stuk onderwijs krijgen, zodat ze later makkelijker een baan krijgen. En we hopen ze wederom een prachtige herinnering mee te hebben gegeven. Maar bovenal: een stukje te hebben laten zien van de liefde van God. En we kunnen hier bidden: "Heer, ontferm U!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten